Mark Stewart & the Maffia "JERUSALEM" William Blake

"Everybody seems to separate things into different genres, but what I'm most proud of is breaking genres. And going out on a wing and maybe being dismissed at the time. But we thought the whole point of punk was to challenge all values - even in your personal relationships. (...) I've had tea with Sun Ra and had an interesting conversation with him, when he talked about being from another planet. But he's as important as my mate, who's a carpet fitter in Bristol. It's about autonomism, it's about not recognising any boundaries."
Mark Stewart in the Wire (juni 2006)

DATAPANIK nu ook met LIJFLIED! PLAY (mp3)

When I say that dub is an attitude, it's like the old lyric: 'truth is a feeling, but it's not a sound'. I find dub's destruction of structure a political as well as a musical statement. If you are trying to question things lyrically, you should also question musical orthodoxy. - Mark Stewart

I will not cease from Mental Fight Nor shall my Sword sleep in my hand Till we have built Jerusalem Bring me my Bow of burning gold Bring me my Arrows of desire Bring me my Spear: O clouds unfold! Bring me my Chariot of fire' "William Blake is van alle tijden: de schilder en dichter Gabriel Dante Rossetti 'ontdekte' hem in de vorige eeuw als de eerste pre-Rafaeliet; voor de utopist William Morris beantwoordde hij aan het ideaal van de kunstenaarambachtsman; hij was de occulte inspiratiebron van Georges Bataille in de jaren vijftig; en daarna werd Blake achtereenvolgens uitgeroepen tot de peetvader van geestverruimende hippies, tot de protodialecticus van de neomarxisten, en tot de radicale non-conformist van de punks. Ook huldigden auteurs als Peter Marshall hem als een anarchistische utopist, en in de rolprent "Dead Man" van Jim Jarmusch wordt Blake verbeeld als een ontheemde 'traveller', een nomade, een zwerver, een ongeoefende jager, die door de omstandigheden gedwongen de grenzen van de civilisatie heeft overschreden." Seieb Thissen in Dead Man. William Blake in tien fragmenten over de visioenen van de ketter, dichter, graveur, drukker en schilder William Blake (1757-1827).

Mark Stewart op MySpace

Many will recall his work purely for one reason: his version of William Blake's "Jerusalem". The song was played on a regular basis by John Peel and constantly being asked for by listeners. It's this track which best sums up the joy of this album. A corruscating swirl of deep industrial dub (provided here by Sherwood's house band - African Headcharge) - it's a wild pairing of the cut-up radicalism of Sherwood and the compressed rant of Stewart's paranoia - all laced together with a brass band rendition that recalls Albion's grime that originally inspired it.

THE FIRST TASTE OF HOPE IS FEAR "On paper it doesn't sound like it would work. Urban paranoia and a techno sensibility; the positivity of dub reggae gone horribly wrong; dystopian visions mixed with those of William Blake, Donna Summer and William Burroughs; voodoo and ultra-left texts. But it does work, most of the time, and when it doesn't the fractures and fuck ups can be far more rewarding than the gleaming monolith of yet another corporate uber-production." In zijn "bluffer's guide to Mark Stewart and the Maffia" gaat John Eden in vogelvlucht door 20 jaar Mark Stewart. Van zijn begindagen als jonge snaak bij the Popgroup tot eind jaren negentig.

The song is played by the original incarnation of the Maffia with Noah (Bonjo), Eskimo (Fox) and Ever as band members - Steve Beresford joined for the first live gig at the Electric Ballroom in Camden. It was originally released on the On-U Sound label as a 12 inch single with the addition of "Liberty City" and "High Ideals and Crazy Dreams" (ONUDP5). "Jerusalem" remains a high point of Mark Stewart's recording career, the production is one of those flawed yet faultless affairs with the sublime Casio keyboard fills coming from Kishi Yamamoto. Also to be found on the artist's debut album, the brutal and unsurpassed "Learning to Cope with Cowardice"(ONULP24/CD11). On-U Sound

Lees hier JERUSALEM - de full version van het gedicht van Blake.

Waarom we net dit nummer als ons lijflied gekozen hebben? De redenen hebben we voor een deel al rondgestrooid in de citaten die je hierboven kan lezen. Onze liefde voor dub en dan vooral de voodoo-kant ervan. Onze herinneringen aan de muzikale hoogdagen van Adrian Sherwoods On-U Sound label. De schoonheid en kracht van William Blakes visionaire poëzie. Maar het is vooral de manier waarop Mark Stewart erin geslaagd is om al die zaken in één nummer te vatten, die ons bij het beluisteren van 'Jerusalem' telkens weer kippenvel bezorgt. Het nummer verveelt geen seconde, ook niet wanneer we het voor de zoveelste keer beluisteren. Experimentele cut-up, overladen met echo. Een simpel keyboard motiefje dat vermengd wordt met een sample van een klassieke uitvoering van het nummer. De visionaire tekst van William Blake die door Stewart en Sherwood tot het requiem van een zieke samenleving vermalen wordt. Het zit allemaal vervat in net geen vier minuten tijd en bovenal: het blijft wat ons betreft allemaal brandend actueel. Noem het wat ons betreft gerust een continuum van verzet en radicaliteit dat op muziek gezet werd. Het is een muzikaal en politiek statement zoals er veel te weinig gemaakt worden.

Is onze keuze ingegeven door nostalgie of jeugdsentiment? Voor een stukje natuurlijk wel. Als je de keuze maakt voor een nummer dat meer dan een kwarteeuw oud is, dan kan je zoiets niet ontkennen. Maar tegelijkertijd valt op dat het nummer absoluut niet gedateerd klinkt. Bovendien kan iedereen die getuige is geweest van één van de zeldzame optredens die Mark Stewart de laatste jaren gegeven heeft, ons bijtreden dat hij op een podium nog steeds garant staat voor een anarchistisch bombardement, zowel in muziek als in teksten. Dat bewees hij dit voorjaar nog op overdonderende en (bijna letterlijk) oorverdovende wijze in Gent.

page created saturday july 7th 2007 - www.datapanik.org