Antwerpen heeft nu ook zijn eigen gated community, een verzameling van 78 peperdure luxeflats die met twee metershoge ijzeren hekken afgeschermd zijn van de rest van de volkse wijk Sint-Andries. Het is projectontwikkelaar Vooruitzicht die het nieuwbouwproject uit de grond stampte en de flats voor elk 250.000 euro aan de welstellende man en vrouw bracht.
"Om het privé-bezit, en dan vooral de tuinen, van de bewoners te beschermen, hadden we geen andere optie dan ze af te sluiten. En dat lukt helaas niet binnen een openbaar kader. In de huidige maatschappij kunnen we alleen respect afdwingen voor het eigendom van de bewoners door het helemaal privaat te houden."
Die redenering van de projectontwikkelaar werd door een buurtbewoner vrij vertaald als "Kijk eens hoe wij hier wonen, maar blijf vooral uit onze buurt." Hij is niet de enige die zich aan de mentaliteit van de flateigenaars stoort. De bewonersgroep Sint-Andries formuleerde zijn bezwaren in een klacht aan de provinciegouverneur.
"We vinden het invoeren van gated communities beangstigend. Welstellende burgers laten beschermde burchten in de stad bouwen. In onze wijk met 35 procent sociale huurwoningen ontstaat daardoor een explosieve duale samenleving."
***
"Het is toch normaal dat we onze meubels of ons terras niet zomaar laten vandaliseren? Wat gaan we niet allemaal meemaken als we ons domein openstellen? Dan zitten we binnen de kortste keren met dezelfde overlast als de rest van de stad."
De discussie over de ijzeren hekken die de Antwerpse Rivierstraat afsluiten van de wijk Sint-Andries, gaat verder. De Morgen laat bewoners van Antwerpens eerste gated community aan het woord. Wat onder meer opvalt, is de perfecte definitie die ze zelf geven van een gated community. Het zijn immers niet alleen de metershoge hekken die een rol spelen, het is ook de weigering om deel uit te maken van de stad, zowel wat openbare ruimte als wat openbare voorzieningen betreft. "We onderhouden alles zelf, we zorgen zelf voor riolering, we zorgen zelf voor verlichting." Het is een uitspraak die het asociale karakter van de woonwijk nog extra in de verf zet.
Ook de VLD-schepen Ludo Van Campenhout, nochtans een liberaal, vindt de hekken "zowel esthetisch als sociaal een bijzonder ongelukkige keuze. Maar de bouwvergunning is zes jaar geleden verleend en we kunnen de projectontwikkelaar of de bewoners niet dwingen ze te verwijderen. We kunnen alleen maar een beroep doen op hun gezond verstand." Maar is het dan niet net dat gezond verstand dat overwoekerd wordt door angst en vooral door een anti-stedelijke reflex? Dat laatste blijkt duidelijk uit het openingscitaat en is toch op zijn minst bizar te noemen voor mensen die ervoor kiezen om in een stad te wonen. Een andere bewoner formuleert het nog sterker. "We willen geen pizzakoeriers die 's nachts met hun brommertjes voorbijrazen." Dus, pizzakoeriers, wie in de Rivierstraat een pizza moet bestellen, zal eerst zijn motor moeten afzetten en de rest van de weg op kousenvoeten afleggen.
De kern van de discussie zit overigens bondig samengevat in één kort zinnetje. "Voor dat veilige gevoel hebben we ook betaald." Voor wie het dus nog niet zou weten: veilig ben je in een stad alleen achter een peperduur hekken.
Nieuwsbrief 17 van Bits of Freedom biedt opnieuw een mooi pakketje nieuws over digitale burgerrechten:
- Over de centrale opslag van dataverkeersgegevens door het ministerie van justitie. Als het aan de Europese ministers van Justitie ligt, moeten internetproviders de handel en wandel van 450 miljoen burgers opslaan en jaren bewaren. Hét argument hiervoor, dat er in deze tijden blijkbaar als zoete broodjes ingaat, is dat de maatregel onderzoek naar kinderporno en terreur eenvoudiger moet maken. Een argument waar geen enkel bewijs voor wordt aangedragen, maar dat wel de nodige vragen oproept over de beveiliging, toegang en verwerking van die gegevens.
Meer info hierover vind je ook op www.bezwaarplicht.nl.
- Over de beveiligingsexperts die erin geslaagd zijn toegang te krijgen tot de patiëntgegevens van twee ziekenhuizen, beiden samen goed voor 1,2 miljoen patiënten. De hack vond plaats ter gelegenheid van het verschijnen van het boek Medische geheimen van Karin Spaink. Het boek behandelt de invoering in Nederland, vanaf 2006, van het Elektronische Patiëntendossier (EPD). Het EPD moet bewerkstelligen dat artsen over en weer elkaars dossiers online kunnen raadplegen en dat artsen altijd over de actuele gegevens van een patiënt beschikken. Spaink zet in haar boek vraagtekens bij de invoering van het EPD wanneer de beveiliging van de gegevens niet goed is geregeld.
- Over de problemen die men in Nederland ondervond bij het uittesten van het biometrisch paspoort. Het nieuwe paspoort bevat een chip met daarin een gezichtsopname en twee
vingerafdrukken.
- Over de Nederlandse politie die gebruik maakt van de lokatiegegevens van gsm's en daarbij de wet op de privacy overtreedt. Bits of Freedom geeft aan waarom het niet deugt om de gegevens van onverdachte mensen op deze manier te gebruiken.
- Over een proef in het het centrum van Groningen waarbij camera’s met een microfoon zijn uitgerust. De microfoons reageren op geluiden, zoals schreeuwen, en sturen daarmee de video opnames aan.
Overgenomen van EDRI-gram 3.19 (21 September 2005):
In the series Information Technology & Law, the Dutch University of Tilburg has published a volume on camera surveillance and workplace privacy, which includes 11 country reports. The European countries covered by the report are: the Netherlands, Belgium, the UK, Germany, Hungary and Italy.
The editors argue that Europeans, similar to the US, have a 'reasonable expectation of privacy'. But is this right codified in national law or perhaps granted by case law? When it comes to workfloor privacy, there is no specific national legislation in any of the examined EU countries.
Though data protection authorities have drafted useful codes of conduct, employers seem to have an advantage when a case comes to court. "The overall picture is that the lack of legislation has a negative effect on the privacy expectations of employees and that little has been done in general to strengthen their vulnerable position."
In general, the editors note that the concept of reasonable expection of privacy is usually only tested in court in criminal and dismissal cases. "In these cases, the privacy intrusion is sufficiently important to go to court (...) Therefore, the case law does not draw a clear picture of what 'normal' people might expect. This is especially the case with camera surveillance technology that is permanently used to monitor behaviour in public areas and permanent workplace monitoring of, for instance, e-mail."
- Reasonable Expectations of Privacy? Eleven country reports on camera surveillance and workplace privacy. Edited by Sjaak Nouwt, Berend R. de Vries and Corien Prins, IT & Law nr 7, The Hague 2005, T.M.C. Asser Press
- EDRI-gram is een tweewekelijkse nieuwsbrief over digitale burgerrechten in Europa en wordt uitgegeven door European Digital Rights.
