GAS staat voor Gemeentelijke Administratieve Sancties, een wet die sedert 13 mei 1999 in voege is en gemeenten toelaat om zelf sanctionerend op te treden tegen openbare overlast. Uit de praktijk blijkt dat het vooral de wet zelf is die voor overlast zorgt.

We vatten de voornaamste punten van kritiek hieronder bondig samen:

  • de GAS-boetes zijn in strijd met de scheiding der machten; verbalisering, sanctionering en beroep aantekenen gebeurt bij dezelfde lokale overheid
  • de GAS-regelgeving verschilt van gemeente tot gemeente; een regel die de overheid wil invoeren, moet voor iedereen gelijk zijn
  • er is geeft geen definitie voor “overlast” en dat leidt tot willekeur; er zijn grote verschillen tussen de interpretaties die de gemeentes geven
  • de gemeentes kunnen onder het mom van “overlast” makkelijk anti-sociale en repressieve maatregelen doorvoeren
  • de cijfers tonen dat vooral armen worden beboet; het beleid gaat mensen in armoede nog meer bestraffen en daardoor hun gezinssituatie nog moeilijker maken
  • de GAS-boetes druisen in tegen kinderrechten en kinderbescherming
  • via het GAS-beleid worden steeds meer mensen, bewegingen en legitieme acties geproblematiseerd en gecriminaliseerd

Alle pagina’s in dit dossier: